Przygotowuj\u0105c si\u0119 do pisania pracy i poszukiwa\u0144 przypomnia\u0142em sobie jak b\u0119d\u0105c dzieckiem przychodzi\u0142em do babci pracuj\u0105cej w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym , kt\u00f3rej biuro mie\u015bci\u0142o si\u0119 w dawnym dworku rodziny Bogusz\u00f3w. P\u00f3\u017aniej odwiedza\u0142em ciotk\u0119 i tat\u0119 , kt\u00f3rzy pracuj\u0105 w firmie Tankpol znajduj\u0105cej si\u0119 na terenie dawnego dworku. Zastanawia\u0142em si\u0119, kto tutaj mieszka\u0142, jakie by\u0142y dzieje w\u0142a\u015bcicieli. Informacje o tym by\u0142y bardzo mizerne. W ubieg\u0142ym roku wzi\u0105\u0142em udzia\u0142 w konkursie \u201eOpowie\u015b\u0107 o ko\u0144cu \u015bwiata \u2026. Reforma rolna. Losy ziemia\u0144stwa po uw\u0142aszczeniu<\/em>\u201d. Dotar\u0142em do informacji o losach tej rodziny , zrobi\u0142em ich drzewo genealogiczne. Zainteresowa\u0142y mnie szczeg\u00f3lnie ostatnie kobiety z tego rodu i mieszkanki dworku. Postanowi\u0142em odszuka\u0107 informacje o ich \u017cyciu i dzia\u0142alno\u015bci. W toku poszukiwa\u0144 okaza\u0142o si\u0119 , \u017ce nie tylko m\u0119\u017cczy\u017ani maj\u0105 patent na bycie bohaterami i osobowo\u015bciami godnymi na\u015bladowania.<\/p>\n\n\n\n <\/a><\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Boguszowie to r\u00f3d z tradycjami powsta\u0144czymi, rewolucyjnymi patriotycznymi. W herbarzach pisze si\u0119 o nich to stary r\u00f3d pisz\u0105cy si\u0119 Bogusz z Ziembic herbu P\u00f3\u0142kozic ( \u201e P\u00f3\u0142koza, Pu\u0142kowa, Po\u0142ukoza\u201d) <\/a>[1]<\/a> si\u0119gaj\u0105cy korzeniami genealogicznymi XVI wieku a pierwsze informacje o przedstawicielach tego rodu wymieniane s\u0105 w ksi\u0119gach z XI wieku. R\u00f3d zajmowa\u0142 poczesne i godne miejsce w historii Polski zajmuj\u0105c r\u00f3\u017cne stanowiska rz\u0105dowe i inne ( hetman\u00f3w, wojewod\u00f3w, ksi\u0119\u017cy , biskup\u00f3w). Podczas \u201e rabacji galicyjskiej\u201d jak podaj\u0105 niekt\u00f3rzy straty z rodziny Bogusz\u00f3w \u0142\u0105cznie wymordowano 24 osoby. Pozostali przy \u017cyciu byli karani przez Austriak\u00f3w wi\u0119zieniem, za prace organizacyjne, zaopatrzeniowe, pomoc w przeprawie powsta\u0144c\u00f3w przez Wis\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n W r\u00f3\u017cnych publikacjach znale\u017a\u0107 mo\u017cna informacje, \u017ce w powstaniu styczniowym wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 8 os\u00f3b nosz\u0105cych nazwisko Bogusz, w tym 5 z okolic Tarnowa.<\/p>\n\n\n\n Rodzina Bogusz\u00f3w jak pokazuj\u0105 dane \u017ar\u00f3d\u0142owe i informacje jakie zdo\u0142a\u0142em zebra\u0107 pojawi\u0142a si\u0119 w Szczucinie w 1813 roku przejmuj\u0105c dobra lubaskie od rodziny Andrzeja Rawicza Gawro\u0144skiego. Pierwszym w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 Franciszek Ksawery Bogusz, urodzony w Biechowie w 1871 roku, brat Stanis\u0142awa Szambelana kr\u00f3lewskiego.<\/p>\n\n\n\n Siedzib\u0105 rodu by\u0142 Lubasz, kt\u00f3rego teren obecnie administracyjnie jest w\u0142\u0105czony do Szczucina.<\/p>\n\n\n\n Ksawery Bogusz mia\u0142 4 syn\u00f3w, najstarszy Tytus i ojciec Ksawery zostali zamordowani w 1846 roku podczas \u201erabacji galicyjskiej\u201d. Bracia Aleksander i Walery brali udzia\u0142 w powstaniu styczniowym. Obaj zmarli w ko\u0144cu 1868 r.<\/p>\n\n\n\n W II po\u0142owie XIX wieku w\u0142a\u015bcicielem Lubasza by\u0142 Aleksander Bogusz, natomiast jego brat Walerian Bogusz po matce Marii Grnufeld posiada\u0142 Suchy Grunt.<\/p>\n\n\n\n Franciszek Ksawery z Ziemblic \u017cy\u0142 latach 04.12.1856 – 21.02.1919. Jego ojciec czynnie pomaga\u0142 powsta\u0144com w 1863, przeprowadzaj\u0105c ich przez pobliska Wis\u0142\u0119 do zaboru rosyjskiego a po upadku powstania ukrywa\u0142 uciekaj\u0105cych do zaboru austriackiego. W czasie zabor\u00f3w \u015bwiadczy\u0142 na tajny skarb Narodowy na r\u0119ce skarbnika – socjalisty Dehnela . W sierpniu 1914 roku po wybuchu wojny wp\u0142aci\u0142 kilka tysi\u0119cy koron Polskiemu Komitetowi Narodowemu na cele Legion\u00f3w. \u017bon\u0105 jego by\u0142a Jadwiga z domu Bogusz Boguszowa (1859-1894). Ich synowie: Aleksander (1881-1890) i Bogusz Edward Franciszek (1893-1986). Drug\u0105 \u017con\u0105 by\u0142a Wanda Rusocka , urodzi\u0142a syna Franciszka Ksawerego (1896-1955) .<\/p>\n\n\n\n Teraz przedstawi\u0119 sylwetki trzech kobiet te\u015bciowej, synowej i c\u00f3rki, kt\u00f3re odegra\u0142y istotn\u0105 rol\u0119 w \u017cyciu mieszka\u0144c\u00f3w naszej miejscowo\u015bci i nie tylko za swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 warte s\u0105 zapami\u0119tania. Jak wida\u0107 rodzina Bogusz\u00f3w mia\u0142a du\u017ce tradycje patriotyczne. Cz\u0119sto historia pomija lub zmniejsza rol\u0119 kobiet w wa\u017cnych wydarzeniach historycznych, tak tych powszechnych jak i lokalnych. Dlatego przedstawi\u0119 nasze lokalne zapomniane bohaterki.<\/p>\n\n\n\n Seniorka : Wanda Bogusz z Ziemblic ( 22.06.1869 \u2013 21.07.1955) <\/strong>C\u00f3rka Konstantego Russockiego i Wandy z Krz\u0119ciewskich . Urodzona w Krakowie \u017cona Franciszka Ksawerego z Ziembic Bogusza w\u0142a\u015bciciela maj\u0105tku Lubasz.<\/p>\n\n\n\n Po \u015bmierci m\u0119\u017ca 1919 roku przenios\u0142a si\u0119 do s\u0105siedniego maj\u0105tku w Bukowcu ( 19 wrze\u015bnia 1914 roku na tym dworze przebywa\u0142 J\u00f3zef Pi\u0142sudski ).<\/p>\n\n\n\n Tam Wanda Rusocka prowadzi\u0142a maj\u0105tek przy pomocy miejscowego gospodarza a nominalnym administratorem maj\u0105tku by\u0142a synowa Stefania Bogusz. ( o kt\u00f3rej opowiem p\u00f3\u017aniej).<\/p>\n\n\n\n Pozostaj\u0105c sama musia\u0142a radzi\u0107 sobie z utrzymaniem maj\u0105tku gdy\u017c syn jej Franciszek Ksawery dzia\u0142acz organizacji katolicko-spo\u0142ecznych, prezes ko\u0142a Akcji Katolickich Diecezji Tarnowskiej, w 1937 roku uzyska\u0142 nominacj\u0119 na szambelana papieskiego. Od 1939 roku przebywa\u0142 w Anglii , gdzie pracowa\u0142 w Polskim Czerwonym Krzy\u017cu.<\/p>\n\n\n\n Podczas wojny pomaga\u0142a miejscowej ludno\u015bci przetrwa\u0107 czas okupacji , da\u0142a te\u017c schronienie kilku rodzinom , kt\u00f3rzy na skutek dzia\u0142a\u0144 wojennych zostali pozbawieni dachu nad g\u0142ow\u0105. W lipcu 1944 roku ca\u0142a okolica znalaz\u0142a si\u0119 w pasie przyfrontowym , dw\u00f3r w Bukowcu zosta\u0142 zaj\u0119ty przez niemieckie dow\u00f3dztwo a jego mieszka\u0144cy zostali usuni\u0119ci do stoj\u0105cej obok oficyny. W swojej piwnicy jesieni\u0105 1944 roku, pod bokiem sztabu niemieckiego Wanda Russocka Boguszowa ukrywa\u0142a dw\u00f3ch lotnik\u00f3w, kt\u00f3rzy po zestrzeleniu ich samolotu wracaj\u0105cego z misji pomocy walcz\u0105cej Warszawie zaw\u0119drowali do Bukowca. Dzi\u0119ki pomocy miejscowego AK lotnicy zostali przeprowadzeni do odleg\u0142ego Boles\u0142awia, gdzie zostali ukryci do czasu wkroczenia wojsk sowieckich. W 1945 roku powr\u00f3cili do Anglii. Nie zwa\u017caj\u0105c na niebezpiecze\u0144stwo jakie jej grozi\u0142o Wanda Russocka Boguszowa da\u0142a przyk\u0142ad lojalno\u015bci i odwagi. Syn jej Franciszek Ksawery w 1946 roku powr\u00f3ci\u0142 do Polski, by opiekowa\u0107 si\u0119 matk\u0105 usuni\u0119t\u0105 z maj\u0105tku w Bukowcu. Razem wyjechali do Krakowa , gdzie syn i matka zmarli w 1955 roku.<\/p>\n\n\n\n Stefania Bogusz z Ziembic (08.07.1895 -13.03.1982<\/strong>). C\u00f3rka Ludwika Bogusza i Leontyny z Baranowskich. Urodzona w Krakowie. W 1914 roku uko\u0144czy\u0142a gimnazjum pp. Star\u017cy\u0144skich w Krakowie oraz trzyletni\u0105 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Ogrodnicz\u0105 w Wiedniu w 1917. Pracowa\u0142a jako ochotniczka-piel\u0119gniarka w szpitalu wojskowym w Krakowie 1917-1918.23 listopada 1920 wzi\u0119\u0142a \u015blub z Edwardem Boguszem dalekim krewnym i zamieszka\u0142a w Krakowie. W tym miejscu warto wspomnie\u0107 o m\u0119\u017cu i synu , kt\u00f3rzy pozostawili j\u0105 wraz z c\u00f3rk\u0105 w kraju a sami, by prowadzi\u0107 dalsz\u0105 walk\u0119 i udali si\u0119 na emigracj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Bogusz Edward Franciszek (1893 -1986) dzia\u0142acz spo\u0142eczny, \u017co\u0142nierz 2 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w Legion\u00f3w Polskich oraz 2. pu\u0142ku Szwole\u017cer\u00f3w Rokitnia\u0144skich w walkach o \u015al\u0105sk i wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Ci\u0119\u017cko ranny w walkach nad Styrem, w 1921 zwolniony z WP jako inwalida. Po \u015bmierci ojca w 1919 odziedziczy\u0142 maj\u0105tek Lubasz. Cz\u0142onek Wydzia\u0142u Powiatowego i Rady Powiatowej w D\u0105browie Tarnowskiej, wiceprezes Okr\u0119gowego Towarzystwa Rolniczego, za\u0142o\u017cyciel i prezes Rady Nadzorczej Kasy Stefczyka w Szczucinie.<\/p>\n\n\n\n W 1935 zosta\u0142 pos\u0142em na Sejm z okr\u0119gu nr 84 <\/a>[3]<\/a>. W 1939 roku wraz z synem Edwardem Adamem poprzez Rumuni\u0119, Jugos\u0142awi\u0119 i W\u0142ochy przedosta\u0142 si\u0119 do Francji, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 w Sztabie Naczelnego Wodza gen. W. Sikorskiego. By\u0142 prezesem ko\u0142a 2. pu\u0142ku Szwole\u017cer\u00f3w Rokitnia\u0144skich. Zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci (1933), Krzy\u017cem Oficerskim Orderu Polonia Restituta, czterokrotnie Krzy\u017cem Walecznych (trzykrotnie w 1922), dwukrotnie Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 13.07.1986 roku w Londynie. Zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Greenford w Londynie.<\/p>\n\n\n\n Syn Edward Adam (1921-1986) przyj\u0119ty do podchor\u0105\u017c\u00f3wki artylerii konnej we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, nie zd\u0105\u017cy\u0142 jej rozpocz\u0105\u0107 z powodu wybuchu wojny. By\u0142 \u017co\u0142nierzem 1. Dywizji Pancernej gen. S. Maczka, ci\u0119\u017cko ranny zwolniony zosta\u0142 z wojska w randze ppor. jako inwalida ze sztywn\u0105 nog\u0105. W 1965 roku zmar\u0142 na atak serca .<\/p>\n\n\n\n Stefania Bogusz zajmowa\u0142a si\u0119 prowadzeniem domu, ogrodu oraz prowadzeniem punktu pierwszej pomocy dla pracownik\u00f3w dworu oraz innych mieszka\u0144c\u00f3w wsi. Gdy w 1934 r. na Powi\u015blu mia\u0142a miejsce pow\u00f3d\u017a, bra\u0142a osobi\u015bcie udzia\u0142 w ratowaniu maj\u0105tku okolicznej ludno\u015bci, wraz z saperami na pontonach ratowa\u0142a ludzi i ich dobytek. Zosta\u0142a za to oznaczona Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\n\n\n\n Od wrze\u015bnia 1939 roku do 1944 zarz\u0105dza\u0142a maj\u0105tkiem w Lubaszu. Po powrocie do Lubasza z dziesi\u0119cioletni\u0105 c\u00f3rk\u0105, obj\u0119\u0142a prowadzenie gospodarstwa. By\u0142o to mo\u017cliwe dzi\u0119ki dobrej znajomo\u015bci j\u0119zyka niemieckiego. W okresie okupacji jej dw\u00f3r sta\u0142 si\u0119 miejscem, w kt\u00f3rym potrzebuj\u0105cy znajdowali pomoc. Od ko\u0144ca 1939 roku maj\u0105tek zape\u0142ni\u0142 si\u0119 lud\u017ami pozbawionymi dachu nad g\u0142ow\u0105. W maj\u0105tku Stefanii Bogusz w czasie okupacji znalaz\u0142y schronienie nast\u0119puj\u0105ce osoby: trzyosobowa rodzina z Krakowa ( rodze\u0144stwo \u017byd\u00f3w z opiekunem in\u017c. S\u0142omczy\u0144skim) , siedem os\u00f3b ( w tym troje dzieci) wysiedlonych z Pozna\u0144skiego( rodzina Brzeskich), dr Kazimierz Nejman z rodzin\u0105, trzech uciekinier\u00f3w ze wschodniej Polski, ukrywaj\u0105cy si\u0119 syn prof. Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego z Krakowa. Razem z przyjezdnymi z g\u0142oduj\u0105cego Krakowa przeci\u0119tnie zasiada\u0142o do sto\u0142u w letnie miesi\u0105ce 15-20 os\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n W\u0142a\u015bcicielka dworu w Lubaszu pomaga\u0142a te\u017c ludno\u015bci \u017cydowskiej. W Szczucinie oko\u0142o 40% mieszka\u0144c\u00f3w stanowi\u0142a ludno\u015b\u0107 \u017cydowska. Z ko\u0144cem 1940 roku Niemcy zgromadzili ich w gettcie pozbawiaj\u0105c pracy i \u015brodk\u00f3w do \u017cycia.Stefania Bogusz z\u0142o\u017cy\u0142a zapotrzebowanie na \u201eprzydzia\u0142\u201d \u017cydowskiej si\u0142y roboczej do prac rolnych. Do chwili likwidacji miejscowego getta w 1941 codziennie oko\u0142o 30-osobow a grupa \u017byd\u00f3w (z zast\u0119pc\u0105 rabina w\u0142\u0105cznie) przychodzi\u0142a do pracy, kt\u00f3ra si\u0142\u0105 rzeczy by\u0142a fikcyjna, ale przynosi\u0142a im najwi\u0119ksz\u0105 zap\u0142at\u0119 a mianowicie \u017cycie.Za te wysi\u0142ki niemieckie w\u0142adze nazywa\u0142y Stefani\u0119 \u201eJudische Freundin\u201d[4]<\/a> co niekoniecznie by\u0142o gwarancj\u0105 bezpiecze\u0144stwa. Przechowywa\u0142a te\u017c kilku rodzinom towary i dobytek, dzi\u0119ki temu zdo\u0142ali go sprzeda\u0107 przed likwidacja getta.<\/p>\n\n\n\n W domu pe\u0142nym ludzi (go\u015bcie i s\u0142u\u017cba) nie da\u0142o si\u0119 ukry\u0107 przed wyw\u00f3zk\u0105 nikogo z miejscowej ludno\u015bci \u017cydowskiej. Natomiast od 1942 roku a\u017c do ko\u0144ca wojny Stefania Bogusz ukrywa\u0142a w Lubaszu syna krakowskiego adwokata, mia\u0142 on fa\u0142szywe papiery aryjskie i zatrudniony w maj\u0105tku prze\u017cy\u0142 wojn\u0119.<\/p>\n\n\n\n W Lubaszu, w maj\u0105tku Bogusz\u00f3w podczas okupacji mieszka\u0142o 4-5 os\u00f3b w wieku szkolnym. Od 1940 zatrudniano nauczycielk\u0119 gimnazjum, kt\u00f3ra prowadzi\u0142a komplety tajnego nauczania, tak\u017ce dla 3 os\u00f3b dochodz\u0105cych. Raz w roku przyje\u017cd\u017ca\u0142a do dworu komisja tajnego nauczania egzaminowa\u0107 m\u0142odzie\u017c z okolicy a uzyskane \u015bwiadectwa zosta\u0142y po wojnie zweryfikowane. Ostatnie egzaminy mia\u0142y miejsce w 1943 roku, gdy\u017c Niemcy otrzymali o tym informacje i bano si\u0119 aresztowa\u0144.<\/p>\n\n\n\n Stefania Bogusz na zlecenie okr\u0119gowych w\u0142adz Armii Krajowej za\u0142o\u017cy\u0142a magazyn lekarstw i \u015brodk\u00f3w pierwszej pomocy dla podziemia. Wyposa\u017cenie by\u0142o cz\u0119\u015bciowo dostarczane przez lekarzy z D\u0105browy Tarnowskiej, a w wi\u0119kszo\u015bci zakupione z w\u0142asnych \u015brodk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Prowadzenie maj\u0105tku wymaga\u0142o ogromnej si\u0142y i pracy. By\u0142a to ci\u0105g\u0142a walka z w\u0142adzami niemieckimi o obni\u017cenie przymusowych dostaw, zdobywanie kartek, przydzia\u0142\u00f3w dla pracownik\u00f3w, problemy z wy\u017cywieniem.<\/p>\n\n\n\n Z polecenia w\u0142adz niemieckich Stefania Bogusz w listopadzie 1944 musia\u0142a opu\u015bci\u0107 dw\u00f3r wraz z ukrywaj\u0105cym si\u0119 od 1942 na aryjskich papierach m\u0142odym \u017bydem. Zabra\u0142a ze sob\u0105 troch\u0119 zbo\u017ca w\u00f3z i krow\u0119. Zamieszka\u0142a wraz z c\u00f3rk\u0105 w Krakowie. Pracowa\u0142a jako kierowniczka sto\u0142\u00f3wki PKP oraz od 1947 roku inspektor w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego[5]<\/a>. Do jej zas\u0142ug nale\u017cy uzyskanie od Pa\u0144stwowej Komisji Planowania Gospodarczego plan\u00f3w kredytu na rozbudow\u0119 palmiarni oraz odzyskanie od jednostki wojskowej s\u0105siaduj\u0105cej parceli, kt\u00f3r\u0105 przy\u0142\u0105czono do ogrodu botanicznego . W 1962 wyjecha\u0142a z c\u00f3rk\u0105 do Londynu , by po 23 latach po\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 z m\u0119\u017cem i synem.<\/p>\n\n\n\n Jej pomoc w czasie okupacji wielu ludziom po\u015brednio i bezpo\u015brednio uratowa\u0142a \u017cycie. Mieszka\u0144cy niewiele wiedz\u0105 o jej dzia\u0142alno\u015bci w Armii Krajowej czy w tajnym nauczaniu. Warto o tym m\u00f3wi\u0107 i zapisa\u0107 te informacje, aby pami\u0119\u0107 o tym pozosta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Jadwiga Bogusz – Bajorek <\/strong>urodzona 05.12.1928 roku w Krakowie. Mieszka\u0142a najpierw w Krakowie a od 1939 do 1944 w Lubaszu po czym wraz z matk\u0105 na skutek rozkazu przymusowego opuszczenia maj\u0105tku wr\u00f3ci\u0142a do Krakowa. Uko\u0144czy\u0142a 3 klasy gimnazjum w okresie 1940-1943 na tajnych kompletach w maj\u0105tku swoich rodzic\u00f3w w Lubaszu . 4 klas\u0119 i ma\u0142\u0105 matur\u0119 zda\u0142a w pa\u0144stwowym gimnazjum im. Kr\u00f3lowej Wandy w Krakowie, matura w 1947 roku. W 1947-1950 studiowa\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Studium Sp\u00f3\u0142dzielczym, uko\u0144czonym w 1951 roku z tytu\u0142em mgr nauk ekonomiczno – sp\u00f3\u0142dzielczych. Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. W latach 1951-52 pracowa\u0142a w wydziale planowania Wojskowego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Inwalidzkich w Krakowie. W 1952 roku zosta\u0142a aresztowana przez UB i osadzona w wi\u0119zieniu przy ul Montelupich w Krakowie. Po \u015bledztwie zosta\u0142a skazana wyrokiem S\u0105du Wojskowego na 5 lat wi\u0119zienia z art. 36 KK WP \u2013 \u201e za dzia\u0142alno\u015b\u0107 zmierzaj\u0105c\u0105 do obalenia ustroju. W wyniku amnestii wyrok zmieniono na 3 lata \u2013 w 1955 zwolniona z wi\u0119zienia. Od 1955 roku pracowa\u0142a w sp\u00f3\u0142dzielniach \u201eRobotnik\u201d nast\u0119pnie przez rok w Wojskowym Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy, sk\u0105d zagro\u017cona zwolnieniem przez kierownika dzia\u0142u, by\u0142ego pracownika UB, przenios\u0142a si\u0119 do sp\u00f3\u0142dzielni \u201e Parkiet\u201d. W 1962 roku dzi\u0119ki pomocy znajomego, kt\u00f3rego matka go\u015bci\u0142a podczas wojny w maj\u0105tku w Lubaszu otrzyma\u0142a paszport do Anglii, gdzie po przyje\u017adzie, wraz z matk\u0105 osiedli\u0142a si\u0119 na sta\u0142e. Po 23 latach po\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 z ojcem i bratem. Pracowa\u0142a dorywczo w Londynie jednocze\u015bnie ucz\u0119szczaj\u0105c na kursy j\u0119zyka angielskiego. Od 1964 roku pracowa\u0142a jako wykwalifikowana ksi\u0119gowa w organizacji charytatywnej. W 1967 roku wysz\u0142a za m\u0105\u017c.<\/p>\n\n\n\n M\u0105\u017c Franciszek Bajorek ( urodzony 23 wrze\u015bnia 1908 w Karwinie – zmar\u0142 23 listopada 1987) Polski prawnik, dzia\u0142acz narodowy i polityk z regionu Zaolziu w Czechos\u0142owacji. By\u0142 cz\u0142onkiem wielu organizacji dzia\u0142aj\u0105cych w\u015br\u00f3d mniejszo\u015bci polskiej w mi\u0119dzywojennej Czechos\u0142owacji. Po kl\u0119sce wojsk polskich w kampanii wrze\u015bniowej, Bajorek uciek\u0142 Niemcom przez Tatry, W\u0119gry i Jugos\u0142awi\u0119, dotar\u0142 do polskich \u017co\u0142nierzy we Francji. Tam wst\u0105pi\u0142 do polskiej szko\u0142y wojskowej , kt\u00f3r\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Wielkiej Brytanii. Po 1945 roku zdecydowa\u0142 si\u0119 na pobyt w Wielkiej Brytanii, gdzie za\u0142o\u017cy\u0142 Stowarzyszenie cieszy\u0144skich \u015al\u0105zak\u00f3w, b\u0119d\u0105c jej prezesem przez 40 lat. W 1969 roku urodzi\u0142 im si\u0119 syn Franciszek Edward. Syn sko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 w Londynie gdzie wzi\u0105\u0142 \u015blub z Dorot\u0105 i maj\u0105 c\u00f3rk\u0119 Oliwi\u0119. M\u0105\u017c Franciszek zmar\u0142 23 listopada 1987 w Londynie i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Greenford. Jadwiga zmar\u0142a 4 pa\u017adziernika 2008 roku w Londynie.<\/p>\n\n\n\n Patriotyzm przekazywany by\u0142 w jej rodzinie z pokolenia na pokolenie. Jadwiga nie walczy\u0142a w powstaniach, z zaborcami, okupantem hitlerowskim, ale przysz\u0142o jej walczy\u0107 z w\u0142adzami komunistycznymi PRL. \u015awiadoma niesprawiedliwo\u015bci w kraju pr\u00f3bowa\u0142a przeciwstawi\u0107 si\u0119 w mo\u017cliwy dla niej spos\u00f3b. Niestety i ona wyjecha\u0142a z kraju , ale na emigracji pozosta\u0142a zawsze Polk\u0105 dzia\u0142aj\u0105c w organizacjach polonijnych.<\/p>\n\n\n\n O warto\u015bciach jakie by\u0142y wa\u017cne w jej rodzinie niech \u015bwiadcz\u0105 s\u0142owa wypowiedziane w li\u015bcie po\u017cegnalnym do rodziny jej ojca Edwarda Franciszka Bogusza :\u201d Ukochanego wnuczka prosz\u0119 , by by\u0142 dobrym szlachetnym cz\u0142owiekiem. B\u0142agam wychowajcie go na dobrego Polaka. Przecie\u017c dla Polski zg\u0142asza\u0142em si\u0119 3 razy do wojska, by\u0142em dwukrotnie ranny. Dla Polski pos\u0142a\u0142em syna na wojn\u0119, z kt\u00f3rej wr\u00f3ci\u0142 inwalid\u0105, a c\u00f3rka siedzia\u0142a trzy lata w wi\u0119zieniu UB\u201d.[6]<\/a><\/p>\n\n\n\n Po rodzinie Bogusz\u00f3w i z ich fundacji pozosta\u0142 dw\u00f3r w Lubaszu i Bukowcu ( obecnie oba w r\u0119kach prywatnych), kaplica cmentarna rodowa z 1877 roku, drewniana kapliczka wybudowana w pocz\u0105tku XIX w. Czworoboczna, skromna poprzedzona od frontu p\u0142ytkim gankiem wspartym na dw\u00f3ch s\u0142upkach nie posiada cennych element\u00f3w wyposa\u017cenia. W Lubaszu kamienny pos\u0105g Serca Jezusa powsta\u0142y w ko\u0144cu XIX w. wznosi si\u0119 na plastronie dekorowanym p\u0142askorze\u017abionymi g\u0142\u00f3wkami anio\u0142\u00f3w. W 1939 roku figura Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem z Fundacji Ksawerego Bogusza, a z 1858 przydro\u017cny Krzy\u017c. Wszystkie te obiekty znajduj\u0105 si\u0119 na terenie Szczucina.<\/p>\n\n\n\n Rodzina ta mia\u0142a bardzo bogat\u0105 tradycj\u0119 patriotyczn\u0105 . Jej losy wplata\u0142y si\u0119 w histori\u0119 Polski i nieroz\u0142\u0105cznie z ni\u0105 splata\u0142y. Mieszkam w ma\u0142ej miejscowo\u015bci, rozpoczynaj\u0105c pisanie pracy nie spodziewa\u0142em si\u0119, \u017ce znajd\u0119 tak wa\u017cne i ciekawe materia\u0142y . Historia rodu nie jest znana . Wiemy, \u017ce taki r\u00f3d mieszka\u0142 na naszym terenie ale jej poszczeg\u00f3lne postaci nie s\u0105 znane. Okazuje si\u0119, \u017ce to szczeg\u00f3lnie kobiety , gdy m\u0119\u017cczy\u017ani wyemigrowali pozostawa\u0142y i nios\u0142y pomoc, nie tylko mieszka\u0144com, ale te\u017c innym prze\u015bladowanym. Pami\u0119\u0107 o nich i ich historii powinna pozosta\u0107 w pami\u0119ci przysz\u0142ych pokole\u0144.<\/p>\n\n\n\n Nie bacz\u0105c na niebezpiecze\u0144stwa \u2013 w czasie okupacji polskie kobiety chroni\u0142y i \u017cywi\u0142y ukrywaj\u0105cych si\u0119 konspirator\u00f3w czy uciekaj\u0105cych od zag\u0142ady \u017byd\u00f3w. Dzielenie si\u0119 chlebem, dachem nad g\u0142ow\u0105 i wszelkimi innymi doczesnymi darami to przejaw nie tylko chrze\u015bcija\u0144skiej wizji post\u0119powania ale odwagi. Odwaga to cecha mierzona codziennymi decyzjami kobiet \u2013 matek wychowuj\u0105cych dzieci, matek dbaj\u0105cych o polsko\u015b\u0107 p\u0142yn\u0105c\u0105 z pokolenia na pokolenie. Opieka i odwaga to poj\u0119cia sobie najbli\u017csze w \u201eduszy kobiety\u201d, dyskretnej wobec \u201em\u0119skich\u201d zada\u0144: obro\u0144c\u00f3w walcz\u0105cych o niepodleg\u0142\u0105 Polsk\u0119.<\/p>\n\n\n\n Moje bohaterki maj\u0105 twarz i charakter, si\u0142\u0119 zdoln\u0105 przenosi\u0107 g\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c wtedy, gdy wymaga tego prozaiczna codzienno\u015b\u0107. Kiedy ko\u0144czy si\u0119 walka nie odchodz\u0105, zakasuj\u0105 r\u0119kawy do dalszej pracy. Takie s\u0105 Polki i moje \u201eciche bohaterki\u201d Wanda, Stefania Jadwiga Bogusz. Na szcz\u0119\u015bcie s\u0105 na tym \u015bwiecie symbole, kt\u00f3re nie gin\u0105.<\/p>\n\n\n\n Bartosz Siero\u0144<\/strong><\/p>\n\n\n\n Bibliografia:<\/strong><\/p>Literatura:<\/strong> Wst\u0119p Przygotowuj\u0105c si\u0119 do pisania pracy i poszukiwa\u0144 przypomnia\u0142em sobie jak b\u0119d\u0105c dzieckiem przychodzi\u0142em do babci pracuj\u0105cej w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym , kt\u00f3rej biuro mie\u015bci\u0142o Czytaj wi\u0119cej…<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":255,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[21,16,20,18],"class_list":["post-250","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-publikacje","tag-bohaterzy","tag-polska","tag-powiat-dabrowski","tag-publikacje-historyczne"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/250","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=250"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/250\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":359,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/250\/revisions\/359"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/media\/255"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=250"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=250"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=250"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/1LCp3WcE65dT-juyyYGVG13eiGWEgKLZ3wIFxnfNS9l7NH2kAUg.jpg\")
<\/a>![\"\"](\"https:\/\/pceikz.pl\/klub-ak\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/1Vd76YrCprMgTJ72K-C65in5mIN9ATP5fFg5SCBJXHCh3f6Cpgw.jpg\")
<\/a>Zarys dziej\u00f3w rodu<\/strong><\/em><\/h2>\n\n\n\n
Sylwetki kobiet<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Ostatnia z rodu mieszkanka Lubasza<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\n
A. Bata, H. Lawera. Szczucin i ziemia szczuci\u0144ska. Krosno, 1999.
D\u0105browa Tarnowska. Zarys dziej\u00f3w miasta i powiatu. Pod red. Feliksa Kiryka, Zygmunta Ruty. Warszawa 1971.
Kto by\u0142 kim w Drugiej Rzeczpospolitej pod red. Jacka Majchrowskiego. Warszawa 1994.
P. Na\u0142\u0119cz Ma\u0142achowski. Zbi\u00f3r nazwisk szlachty. Lublin 1805
B. Siero\u0144. Ocalmy od zapomnienia. Szczucin 2015
W. Szafer. Wspomnienia przyrodnika. Wroc\u0142aw 1973.
K. Struziak, Szczucin i okolice. Zarys dziej\u00f3w miasta do 1948 roku. Szczucin 2009.
M. Tymowicz. Powiat D\u0105browski w dziejach Galicji przedautonomicznej. Warszawa 1971.
W d\u0105browsko-tarnowskim powiecie, D\u0105browa Tarnowska 1955.
Ziemianie Polscy XX wieku, T. 1 pod red. Antoniego Arkuszewskiego, Warszawa 1999,
\u0179r\u00f3d\u0142a:<\/strong>
Informacje z tablic nagrobnych kaplicy Bogusz\u00f3w cmentarz w Szczucinie
Strony internetowe:<\/strong>
www.yasni.info\/ext.php?url=http%3A%2F%2Fencyklopedia.naukowy.pl%2FEdward_Bogusz&name=Franciszek+Bogusz&showads=1&lc=pl-pl&lg=pl&rg=pl&rip=pl<\/a>
http:\/\/bs.sejm.gov.pl\/F?func=find-b&request=000000126&find_code=SYS&local_base=ARS10<\/a>
http:\/\/pl.wikipedia.org\/wiki\/Edward_Bogusz<\/a>
https:\/\/upload.wikimedia.org\/wikipedia\/commons\/0\/05\/Herb_Polkozic.jpg
[1]<\/a> P. Na\u0142\u0119cz Ma\u0142achowski. Zbi\u00f3r nazwisk szlachty. Lublin 1805 s. 58.
[2]<\/a> B. Siero\u0144. Ocalmy od zapomnienia Szczucin 2015 s. 12.
[3]<\/a>http:\/\/bs.sejm.gov.pl\/F?func=findb&request=000000126&find_code=SYS&local_base=ARS10<\/a>
[4]<\/a> Ziemianie Polscy XX wieku, T. 1 pod red. Antoniego Arkuszewskiego, Warszawa 1999 s. 18.
[5]<\/a> W. Szafer. Wspomnienia przyrodnika. Wroc\u0142aw 1973, s.254.
[6]<\/a> Ziemianie Polscy XX wieku, T. 1 pod red. Antoniego Arkuszewskiego, Warszawa 1999 s. 15.
Praca napisana na Og\u00f3lnopolski Konkurs Losy Bliskich i losy Dalekich – \u017cycie Polak\u00f3w w latach 1914-1989<\/em> – rok szkolny 2016\/17.<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"